|
| |
 Een ingepakte toren.
De toren van onze monumentale kerk uit 1641 heeft een groen manchet gekregen. Contrasterend met de geelbruine ijzelsteentjes van het gebouw. En daartussendoor steigerpalen. Vanaf de Onderstraat opgebouwd, via het kerkdak naar de toren. Het doel: er moet geschilderd kunnen worden.
In 1986 is de kerk gerestaureerd. Goed onderhoud blijft echter nodig om dit Rijksmonument voor het nageslacht te bewaren. En schilderen hoort daarbij. De ARBO veiligheidsvoorschriften verbieden schilders zomaar het dak op te kruipen. Voldoende veiligheidsmaatregelen moeten zijn genomen om de kans op ongelukken op de kerk, 35 meter hoog, zo klein mogelijk te maken. Uit de diverse offertes voor het schilderwerk is naar voren gekomen dat het bouwen van een steiger het meest aantrekkelijk was. En dat betekende: inpakken van de toren.
Het schilderwerk wordt uitgevoerd in opdracht van de gemeente Drimmelen. Drimmelen is namelijk eigenaar van de toren. Dat is in 1798 door de Staat zo geregeld ten tijde van Napoleon: “De torens aan de kerkgebouwen gehecht, benevens de klokken met derselver huizingen, worden verklaard eigendom te zijn en te blijven van de burgerlijke gemeente, staande te allen tijde onder derselver beheering en onderhoud”. De feitelijke scheiding tussen staat en kerk.
Na 1798 is er nog wat gestoeid tussen kerkelijke en burgerlijke gemeente over dat eigendom en de daarbij behorende verplichtingen. Maar de gemeente is ook nu nog eigenaar van toren en klok en daarmee verantwoordelijk voor het onderhoud.
Al het houtwerk van de toren wordt geschilderd. Daarbij worden ook de twee wijzerplaten onderhanden genomen, evenals de wijzers. En de wijzerverlichting wordt nagekeken, om de komende jaren weer tot tevredenheid ook ’s avonds de tijd te kunnen aangeven.
Om de steiger voldoende stabiel te maken zijn verbindende steigerpalen door het hart van de toren gestoken. Daarmee is de luidklok geblokkeerd. Het klokgebeier bij kerkdiensten, begrafenissen en bruiloften is daardoor tijdelijk niet mogelijk. En omdat de wijzers onderhanden worden genomen, kan niet meer van de toren worden afgelezen hoe laat het is. En slaat de klok niet meer zijn halve en hele uren.
Het ingepakt zijn duurt ongeveer een maand, afhankelijk van de weersomstandigheden. Dan zal Hooge Zwaluwe weer bij de tijd, het klokgebeier weer een dorpseigen geluid, en de toekomst van dit “vaderlijk erfgoed” weer zekerder zijn.
|
